شعر از محمدجواد غفورزاده
ستمگران همه از خشم، شعلهور بودند
به خون چلچله از تيغ تشنهتر بودند...
همان گروه که با دعوي مسلماني
اسير پنجة تزوير و زور و زر بودند،
همان گروه که از فيض صحبت معصوم
به زعم خود، همه اصحاب معتبر بودند
اگر نبود طلوع ستارة اسلام
هنوز در طلب کفر، رهسپر بودند
اگر نبود فروغ هدايت نبوي،
هنوز دشمن خونريز يکدگر بودند
بهار وحي که چشم از جهان فرو ميبست،
معاشران گل، از غصه خونجگر بودند
هنوز روي زمين بود چلچراغ اميد،
که اين گروه در انديشة دگر بودند
در سقيفه گشودند و چشم دل بستند،
تمام مدعياني که فتنهگر بودند
چه زود خاطرههاي غدير رفت از ياد
چه زود در پي ايجاد شور و شر بودند
براي بستن دست برادر خورشيد،
سپيدهدم دَم دروازة سحر بودند
خدا گواست که در کوچة بنيهاشم
ز قدر و حرمت آن خانه، باخبر بودند
ولي دريغ که آن دستهاي نامحرم،
براي چيدن گل، همدم تبر بودند
بَدا به حال کساني که روز غارت باغ
سکوت کرده و تنها نظارهگر بودند
کسي نگفت که نوغنچههاي ياس کبود
درختِ طيبة وحي را ثمر بودند
کسي نگفت که اين آيههاي نوراني،
براي شوکت اسلام، بال و پر بودند...
شکست شاخة طوبي در آستانة در،
و خلق، شاهد الماسهاي تر بودند
به جز حمايت از باغبان چه ميکردند؟
سهچار غنچه و يک گل، که پشت در بودند...
اظهار نظر 0
روزنامه به دیدگاه شما نیازمند است،از نظراتتون روی موضوعات پیشوازی خواهیم کرد.