300 سال همدستي رسانه‌اي آمريکا در کتمان جنايات رژيم صهيونيستي

در ماه ژوئيه، فرانچسکا آلبانيز، گزارشگر ويژه سازمان ملل در امور سرزمين‌هاي فلسطين گزارشي درباره همدستي رسانه‌ها در نسل‌کشي منتشر کرد. گزارش او جزئيات نحوه هدف‌گيري سيستماتيک روزنامه‌نگاران فلسطيني، تحريک‌گري رسانه‌هاي اسرائيلي و مشروعيت‌بخشي پوشش بين‌المللي را شرح مي‌دهد که همه اينها نسل‌کشي را تسهيل و پاسخگويي را مختل کرده‌اند.

رسانه‌ها به‌شدت به منابع صهيونيستي تکيه کرده‌اند و از حمله 7 اکتبر 2023 موسوم به عمليات طوفان الاقصي براي توجيه حمله بعدي اين رژيم استفاده کردند و درگيري را طوري نمايش دادند که گويي منحصرا با آن حمله آغاز شده است.

- از «استعمار» تا «شهرک‌سازي»

نااميدي از اين روايت بود که ماريا روبلز، پژوهشگر و هنرمند مستقل را بر آن داشت تا پژوهش درباره داستان‌هاي آرشيوي روزنامه‌هاي آمريکايي را آغاز کند. او مي‌خواست «واقعيت» آنچه در فلسطين مي‌گذشت را از طريق «تاريخ عمومي و حافظه عمومي نه بر پايه عقيده، بلکه با گردآوري مدارک، پژوهش‌ها و روزنامه‌نگاري موجود و در دسترس قرار دادن آن تا حد امکان براي عموم» به اشتراک بگذارد.

روبلز طي سه سال، بيش از 3000 بريده از نزديک به 700 روزنامه مربوط به سال‌هاي 1724 تا 2023 را با استفاده از آرشيوهاي آنلاين و سوابق فيزيکي گردآوري کرد و بدين ترتيب «پوشش فلسطين» را بنيان گذاشت.

روبلز پيشتر روي يک کمپين پژوهشي براي آگاهي‌رساني درباره تاريخ برده‌داري در نيويورک با استفاده از مواد آرشيوي در دسترس عموم کار کرده بود.

او همچنين اميدوار است اين آرشيو به عموم کمک کند تاريخ فلسطين پيش از 2023 را درک کنند و به پژوهشگران و سازمان‌ها اجازه دهد «نگاه کنند و بفهمند، نقد کنند و زير سوال ببرند که اطلاعات چگونه به اشتراک گذاشته شده، درباره‌شان صحبت شده و گزارش شده است. سوگيري رسانه‌اي هميشه وجود داشته است اما زبان استفاده‌شده با گذشت زمان تغيير کرده است؛ براي مثال، قابل توجه بود که اسرائيل زماني صريحا به‌عنوان يک پروژه استعماري مورد بحث قرار مي‌گرفت، زماني که اين اصطلاح کمتر بار منفي داشت.»

«پوشش فلسطين» رديابي مي‌کند که چگونه واژه «استعمار» بحث‌برانگيز شد و با «شهرک‌سازي» جايگزين شد؛ تغييري که از دهه 1920 آغاز شد و تا سال 1948 اين اصطلاح ديگر استفاده نشد.به عنوان مثال در 1902، 1939 و 1926 تيترهاي روزنامه هاي جريان اصلي آمريکا «طرح استعمار فلسطين با يهوديان»، «يهوديان 6 مستعمره تاسيس کردند» و «استعمار يهودي فراتر از مرزهاي فلسطين گسترش خواهد يافت» بود.

امروز، منتقدان روزنامه‌هايي مانند نيويورک تايمز را متهم مي‌کنند که به‌طور معمول امپرياليسم صهيونيستي را تطهير مي‌کنند و تيترهايي را که اشغال غيرقانوني جنوب لبنان توسط اسرائيل را «تثبيت جاي پا» يا «برنامه‌ريزي براي کنترل» توصيف مي‌کنند با تيترهاي مبهم‌تر درباره حملات به اوکراين مقايسه مي‌کنند.

-صداي مجهول

مطالعه‌اي در سال 2024 از سوي اينترسپت سوگيري آشکار طرفداري از رژيم صهيونيستي در پوشش رسانه‌هاي جريان اصلي، به‌ويژه نيويورک تايمز را آشکار کرد و نشان داد که رسانه‌ها به‌طور مداوم در استفاده از واژه‌هاي احساسي مانند «کشتار» و «سلاخي» براي توصيف کشته شدن غيرنظاميان، استاندارد دوگانه اعمال مي‌کنند.

در 100 روز نخست درگيري پس از 7 اکتبر، نيويورک تايمز واژه «کشتار» را 124 بار براي توصيف خشونت عليه اسرائيلي‌ها و نه در قبال فلسطيني ها به کار برد؛ در سال اول، سي‌ان‌ان آن را 225 بار براي اسرائيلي‌ها و 16 بار براي فلسطيني‌ها استفاده کرد و اين در حالي بود که تعداد فلسطيني هايي که به دست عناصر رژيم صهيونيستي شهيد شده بودند، بيشتر بود.

اين الگو جديد نيست؛ در 29 اکتبر 1956، پليس مرزي رژيم صهيونيستي 48 غيرنظامي فلسطيني غيرمسلح، از جمله 23 کودک، را در کفر قاسم به گلوله بست؛ کسانيکه از مزارع خود به خانه بازمي‌گشتند و منع آمد و شدي را که ارتش اسرائيل همان روز بر شهر تحميل کرده بود و به آن‌ها اطلاع نداده بود، نقض مي‌کردند. آرشيو «پوشش فلسطين» الگوهاي بسيار آشناي زبان مجهول و تلويحي را آشکار کرد. اين خبر به مدت 44 روز توسط سانسور نظامي اسرائيل سرکوب شد. هيچ چيزي درباره  کشتار کفر قاسم تا 12 دسامبر 1956 در آرشيو ظاهر نمي‌شود؛ روزي که ديويد بن-گوريون، نخست‌وزير وقت اين رژيم ممنوعيت خود را شکست و به کنست گفت.

-سانسور خبري جدي

در آوريل 2024، يادداشت داخلي افشاشده نيويورک تايمز به روزنامه‌نگاران دستور داد از اصطلاحاتي از جمله «نسل‌کشي»، «پاکسازي قومي» و «سرزمين اشغالي» در گزارش‌هاي خود درباره درگيري پرهيز کنند.

روبلز اشاره کرد که گزارش‌هاي تاريخي اغلب درباره سانسور اسرائيل صريح بودند؛ مقاله‌اي از نيويورک تايمز در سال 1980 اعلام مي‌کرد «سانسور اسرائيل ناخوشايند و اسرارآميز به گوش مي‌رسد» و با اين جمله آغاز مي‌شد؛ «اين گزارش تحت سانسور اسرائيل قرار گرفته است.»

سانسور مطبوعات فلسطيني نيز توسط نيويورک تايمز گزارش شده بود و جزئيات آن را شرح مي‌داد که «اسرائيل کنترل خود بر روزنامه‌هاي عربي را تشديد مي‌کند» هنگامي که مقامات اسرائيلي در سال 1982 کاميون‌ها را متوقف و روزنامه‌هاي در حال حمل براي توزيع در کرانه باختري را ضبط کردند.

امروز، فلسطيني‌ها نسل‌کشي عليه خود را مستقيما از طريق رسانه‌هاي اجتماعي مستند مي‌کنند و بدون آنکه اخبارشان از فيلتر رسانه‌هاي آمريکايي يا سانسور اسرائيلي عبور کند، اخبار خود را  به مخاطبان بين‌المللي مي‌رسانند. با اين حال، هدف‌گيري سيستماتيک روزنامه‌نگاران فلسطيني توسط رژيم صهيونيستي، غزه را به خطرناکترين مکان براي روزنامه‌نگار بودن تبديل کرده است.

اسرائيل بارها روزنامه‌نگاران فلسطيني را «تروريست» برچسب مي‌زند تا اين حملات عليه آنها را توجيه کند و اينها دروغ‌هايي هستند که همکاران غربي‌شان بدون بررسي کافي و بدون نقد آن را بازتاب مي‌دهند.

-انسانيت‌زدايي

حملات نيروهاي صهيونيستي عليه غزه اغلب به‌عنوان «هدف قرار دادن حماس» گزارش مي‌شوند اما تلفات غيرنظاميان به شدت زياد است. با اين حال، مدت‌ها پيش از وجود حماس، رسانه‌هاي آمريکايي از قبل با توصيف‌هاي تحقيرآميز يا انسانيت‌زدا، رنج فلسطينيان را کم‌اهميت جلوه مي‌دادند و اقدامات اسرائيل را توجيه مي‌کردند.

روبلز همچنين مي‌خواهد با اين اقدام روايت‌هاي صهيونيستي را به چالش بکشد که فلسطين «سرزميني بدون مردم» بود يا «کشور واقعي نبود.» سوابق تاريخي، مردمي و جامعه‌اي را آشکار مي‌کند که سال‌ها پيش از وجود رژيم صهيونيستي وجود داشتند؛ يکي از بريده‌هاي جرايد سال 1891 « دهقانان فلسطين» را «مردمي باستاني و تاريخي» توصيف مي‌کرد؛ همچنين در سال 1910 آنها «ساکنان بومي سرزمين مقدس» ناميده شدند.

آرشيو «پوشش فلسطين» نشان مي‌دهد آنچه امروز در صفحات خبري مي‌گذرد، نه يک لغزش تازه، بلکه ادامه الگويي صدساله است؛ الگويي که در آن واژه‌ها تغيير مي‌کنند، اما سکوت پابرجا مي‌ماند. روبلز اميدوار است اين بريده‌هاي کهنه، حافظه عمومي را بيدار و يادآوري کند که داستان فلسطين بسيار پيشتر از 7 اکتبر آغاز شده است.