دعوا بر سر دين است...

اگر خالي شود اي هموطن در جنگ سنگرها

به خون ما شود رنگين خيابانها و معبرها

دوباره جنگ احزاب از دل تاريخ برگشته

دوباره بر مسلمانان هجوم آورده کافرها

ولي غافل از اينکه باز با فرياد يا حيدر

به خاک افتند از گردونه خود درب خيبرها

چه باک از تيغ مرهبها که با شمشير خصم افکن

به نام حيدر کرار مي‌جنگند حيدرها

بس است اين غم دگر مارا که ممکن نيست بگذاريم

دوباره از جفا گردنند اسير خصم خواهرها

دگر ما را تحمل نيست با تيري جفا آلود

در آغوش پدرها غرق خون گردنند اصغرها

سر ما وقف راه عزّت و ايمان و آزاديست

نشان داده است در سرنيزه اين ره را به ما سرها

دگر جاي تأمل ني که دعوا بر سر دين است

که مي‌سوزد در آتش مسجد و محراب و منبرها

بود تاريخ تو عزّت مرا اي کشورم ايران

که بر تاريخ تو غبطه برد تاريخ کشورها

تنت دور از گزند دشمنان و فتنه انگيزان

فداي خاک پاک تو سلحشوران لشکرها

تو ديني و تو ايماني، تو جاني و تو جاناني

تويي آري تويي که روح بخشيدي به باورها

ظفرمنديم آري چون شهادت سهم ما گشته

که دنبال شهادت مي‌روند آري مظفرها

چه باک از عرصه ظلمت که ما فرزند خورشيديم

که مي‌رقصند در دستان ما هر شب منورها

قسم بر مهرباني پدر در اين وطن هرگز

نيفتد يوسفي در چاه با دست برادرها

به پاخيز اي برادر که زمان ناتواني نيست

که بايد بي درنگ آيند بر ميدان توانگرها

پسرها وقت جنگ آماده چون که بر چنين روزي

همانها را به غيرت تربيت کردند مادرها

خيانت آه نامش هم قبيح و ناخوشايند است

اصابت کرده بر جان وطن از پشت خنجرها

فنا في الله مائيم و بقا در اين فنا باقيست

و محکوم فنا هستند هر يک از ستمگرها

چنان کردند بازي ناجوانمردانه در ميدان

که در ميدان اين بازي به فريادند داورها

چرا «دلپاک» دل لرزد ز هاي‌وهوي ترسوها

کجا از ترس مي‌لرزد دل پاک دلاورها