آسيب‌هاي پنهان تماشاي تلويزيون سر سفره

نرگس حسيني‌نيا در گفت‌وگو با ايسنا، با تاکيد بر همه‌گير شدن عادت غذا خوردن جلوي تلويزيون در سال‌هاي اخير، گفت: اين رفتار را نبايد صرفا يک عادت ساده غذايي دانست؛ بلکه بازتابي از تغيير بنيادين در سبک زندگي خانواده‌هاست. در دنياي پرمشغله امروز اعضاي خانواده زمان کمتري را کنار هم مي‌گذرانند و تلويزيون به بخش جدايي‌ناپذيري از اوقات فراغت و استراحت روزانه تبديل شده است؛ همين موضوع باعث ادغام زمان صرف غذا با تماشاي برنامه‌ها مي‌شود.

وي در ادامه اظهار کرد: تلويزيون به دليل محرک‌ جذاب و پيوسته، توجه افراد را به خود جلب مي‌کند به همين دليل فرد تصور مي‌کند تماشاي تلويزيون، تجربه صرف غذا را لذت‌بخش‌تر و راحت‌تر مي‌کند.

اين روانشناس هشدار داد: مساله زماني بحراني مي‌شود که اين رفتار از يک انتخاب گاه‌به‌گاه به يک الگوي رفتاري ثابت تبديل شود؛ يعني اعضاي خانواده بدون استثنا صرف غذا را با روشن بودن تلويزيون گره بزنند.

تلويزيون پناهگاهي براي فرار از تعارض‌هاي خانوادگي؟

حسيني‌نيا با اشاره به اينکه روشن‌بودن تلويزيون هنگام صرف غذا مي‌تواند نوعي «مکانيسم فرار» از تعارض‌هاي خاموش خانوادگي باشد، اظهار کرد: نمي‌توان اين موضوع را به همه خانواده‌ها تعميم داد؛ اما در خانواده‌هايي که گفت‌وگو دشوار است يا تعارض‌هاي حل‌نشده دارند يا اعضا از مواجهه با يکديگر اجتناب مي‌کنند، تلويزيون مي‌تواند به يک راهکار يا مکانيسم تبديل شود.

اين روانشناس افزود: وقتي اعضاء عمدا از برقراري ارتباط با يکديگر اجتناب مي‌کنند، فرصت حل مساله و ترميم روابط نيز کاهش مي‌يابد، بنابراين براي تشخيص اينکه آيا تلويزيون صرفا يک عادت است يا يک مکانيسم فرار، بايد به الگوي کلي ارتباطي خانواده توجه کرد نه فقط به روشن بودن تلويزيون.

آسيب‌هاي پنهان تماشاي تلويزيون در وعده‌هاي غذايي

وي در پاسخ به اين پرسش که انتقال تمرکز اعضاي خانواده از يکديگر به صفحه‌نمايش چه آسيب‌هاي عاطفي در بلندمدت ايجاد مي‌کند؟ تصريح کرد: اگر تماشاي تلويزيون به شکل دائم جايگزين تعاملات ميان‌فردي شود، مهم‌ترين آسيب از دست رفتن فرصت‌هاي طلايي براي ارتباط‌هاي روزمره است. رابطه خانوادگي صرفا در گفت‌وگوهاي جدي شکل نمي‌گيرد؛ بخش مهمي از صميميت در همين تعاملات ساده روزمره مانند گفت‌وگو درباره اتفاقات روز، شوخي‌کردن و درک حال و هواي يکديگر نهفته است.

حسيني‌نيا خاطرنشان کرد: وقتي توجه اعضاء دائما معطوف به تلويزيون باشد، اين تبادل‌هاي ظريف کم‌رنگ مي‌شود در نهايت اعضاي خانواده ممکن است در عين حضور فيزيکي کنار يکديگر، از نظر ارتباطي در دسترس هم نباشند.

فرسايش پيوند عاطفي زوج‌ها در سايه تلويزيون

اين روانشناس با بيان اين‌که غذا خوردن جلوي تلويزيون چگونه صميميت کلامي و پيوند عاطفي ميان همسران را فرسايش مي‌دهد، بيان کرد: صميميت در رابطه زوجي تا حد زيادي از تعامل‌هاي کوچک روزمره ساخته مي‌شود. وعده غذايي يکي از بهترين فرصت‌ها براي باخبر شدن از حال يکديگر و تجربه حضور همسر است. وقتي اين زمان به‌طور مداوم با تماشاي تلويزيون جايگزين شود، کيفيت تعاملات کاهش مي‌يابد به‌ويژه اگر زوج‌ها در طول روز فرصت ديگري براي گفت‌وگو نداشته باشند، به مرور فاصله عاطفي بيشتري را تجربه خواهند کرد؛ از اين رو بهتر است فعالانه به دنبال ساختن فرصت‌هاي تعاملي باشيم.