«گرينلند» از فوتبال جهاني محروم شد!

کاپيتان تيم، پاتريک فردريکسن، از ورزشگاه بين‌المللي پوشيده از برف گرينلند گفت: «روياي ما بازي در ومبلي است.» با اين حال، آرزوي او براي هدايت تيم ملي کشورش در بزرگ‌ترين صحنه‌هاي فوتبال جهان، پس از محروميت گرينلند از فوتبال بين‌المللي، ناکام مانده است.

در حالي که کشورهاي کوچکي مثل سان مارينو، جبل‌الطارق و آندورا وضعيت کامل بين‌المللي دارند، بزرگ‌ترين جزيره جهان تنها مي‌تواند بازي‌هاي دوستانه يا مقابل تيم‌هاي آماتور برگزار کند. تنها مسير گرينلند براي شرکت در مسابقات انتخابي جام جهاني، پيوستن به کونکاکاف است.

بيشتر گرينلندي‌ها مخالف برنامه‌هاي دونالد ترامپ براي خريد يا تصاحب جزيره هستند، اما فدراسيون فوتبال گرينلند مجبور شد براي پيوستن به کنفدراسيون تحت سلطه آمريکا، درخواست رسمي بدهد. با اين حال، کونکاکاف به طور يک‌صدا اين درخواست را رد کرد.

پاتريک 31 ساله در گفتگو با نشريه سان مي‌گويد: «ما رد شديم و دليلش را نمي‌دانيم. احتمالاً موضوع مالي است؛ دسترسي به گرينلند سخت و هزينه‌بر است.»

اما بسياري از گرينلندي‌ها تصميم کونکاکاف را سياسي مي‌دانند، به ويژه با توجه به تهديدهاي مکرر ترامپ براي تصاحب جزيره غني از منابع معدني.

کونکاکاف، کنفدراسيون فوتبال آمريکاي شمالي، مرکزي و کارائيب، که شامل تيم‌هاي کوچک و ضعيفي مثل مونتسرات و آنگويلا هم هست، تحت سلطه اقتصادي و سياسي آمريکا قرار دارد. لوکي داويدسن، 35 ساله، گفت: «ترامپ مي‌خواهد گرينلند را داشته باشد. او شايد چيز زيادي درباره کشور ما نداند، اما مي‌داند منابع معدني و نفت زيادي داريم. روزي روياي ما بازي در جام جهاني خواهد بود. ما بايد عضو کونکاکاف باشيم.»

پاتريک فردريکسن

اين رد شدن، ضربه‌اي سخت به کشوري است که 5500 بازيکن فوتبال ثبت‌شده دارد؛ يعني نزديک به 10 درصد جمعيت 57 هزار نفري. علاقه به فوتبال در گرينلند حتي در شرايط سخت آب و هوايي، با دماهايي که به -55 درجه سانتي‌گراد مي‌رسد و دو ماه در زمستان خورشيد طلوع نمي‌کند، بسيار شديد است. فوتبال با سرگرمي‌هاي سنتي مثل سورتمه‌سواري با سگ‌ها و ماهيگيري روي يخ رقابت مي‌کند و در اين جزيره بسيار محبوب شده است؛ بسياري تيم‌هاي ليگ برتر انگليس را دنبال مي‌کنند.

پاتريک مي‌گويد: «بزرگ‌ترين و محبوب‌ترين ورزش در گرينلند فوتبال است. مردم منچستريونايتد، ليورپول، چلسي و آرسنال را تشويق مي‌کنند. ليگ برتر انگليس اينجا بسيار محبوب است.»

به دليل شرايط آب و هوايي سخت، مسابقات قهرماني کشور تنها حدود يک هفته در تابستان برگزار مي‌شود. پاتريک که تيم باشگاهي‌اش B67 Nuuk سال گذشته براي شانزدهمين بار قهرمان شد، توضيح مي‌دهد: «اين يکي از کوتاه‌ترين و سخت‌ترين تورنمنت‌هاي جهان است. طي هفت روز، پنج تا شش مسابقه داريم و تنها يک روز استراحت داريم. بسيار فشرده است.»

ورزشگاه نوک، ميزبان مسابقات بين‌المللي هم هست. زمين مصنوعي آن با يک لايه دو فوتي برف پوشيده شده و هيچ جايگاه سرپوشيده‌اي ندارد؛ فقط چند سکو براي تماشاگران وجود دارد. با چنين شرايطي، تصور حضور مربيان بزرگ جهان مثل توخل يا آنچلوتي در اين ورزشگاه سخت است.

اگر کونکاکاف درخواست گرينلند را پذيرفته بود، مي‌توانست انگيزه‌اي براي سرمايه‌گذاري در ساخت ورزشگاه‌هاي جديد و گنبدهاي هوايي براي برگزاري مسابقات در تمام طول سال ايجاد کند. به دليل سختي آب و هوا، بيشتر سال بازيکنان در فوتسال داخل سالن، نسخه پنج نفره و کوتاه‌تر فوتبال، بازي مي‌کنند.

پاتريک درباره جو منحصربه‌فرد مسابقات در نوک مي‌گويد: «وقتي جمعيت زيادي داريم، واقعاً هيجان‌انگيز است. صداي تشويق آن‌ها از ماشين‌ها يا کوه‌ها شنيده مي‌شود. بازي کردن اينجا خاص و فراموش‌نشدني است.»

اما چرا گرينلند از فوتبال بين‌المللي محروم است؟ جغرافياي گرينلند بخشي از آمريکاي شمالي است و حتي مرز زميني با کانادا دارد، اما از نظر سياسي بخشي از پادشاهي دانمارک محسوب مي‌شود و اروپايي است. گرينلند نمي‌تواند عضو يوفا شود، زيرا اعضاي يوفا بايد توسط سازمان ملل به عنوان کشور مستقل شناخته شوند. در همين حال، جزاير فارو، که آن‌ها نيز بخشي از دانمارک هستند، عضو يوفا هستند چون قبل از تغيير قوانين عضويت در 2007 پيوسته‌اند.

فيفا الزام مي‌کند که فدراسيون‌هاي ملي فوتبال ابتدا عضو يک کنفدراسيون منطقه‌اي شوند. گرينلند به کونکاکاف درخواست عضويت داد، زيرا اين کنفدراسيون شرط استقلال کشورها را ندارد. مذاکرات عضويت به دليل ادعاي ترامپ درباره حاکميت گرينلند به تأخير افتاد.

مورتن روتکر، مربي تيم ملي، به ESPN گفت: «وقتي کونکاکاف درخواست ما را بررسي کرد و ما را براي گفتگو دعوت کرد، مثل کريسمس بود. ما سال‌هاست روي اين موضوع کار کرده‌ايم و بهترين مسير براي گرينلند عضويت در کونکاکاف است تا بازيکنان هدف و انگيزه داشته باشند.»

با اين حال، چهار ماه بعد، درخواست عضويت رد شد و هيچ دليلي ارائه نشد. فدراسيون اعلام کرد که «اين يک پيروزي براي فوتبال فراگير نيست»، اما قول داد که مبارزه ادامه خواهد يافت.

بازيکنان گرينلندي اغلب شغل روزانه دارند. کاپيتان پاتريک در يتيم‌خانه کار مي‌کند و ديگران در بانک، ماهيگيري، آرايشگري و خدمات دولتي فعاليت دارند. فوتبال در کشوري با بالاترين نرخ خودکشي جهان، يک پناهگاه اجتماعي و منبع شادي براي مردم است.

گرينلند، اين سرزمين قطبي، به طور ظالمانه از صحنه بزرگ فوتبال محروم مانده است، اما عشق و اشتياق مردم به فوتبال همچنان زنده است.

منبع: خبر ورزشي