اظهار نظر 0

روزنامه به دیدگاه شما نیازمند است،از نظراتتون روی موضوعات پیشوازی خواهیم کرد.

  • برگزیده خوانندگان
  • همه
مرتب کردن بر اساس : قدیمی تر

«زارعي»؛ نجيب‌زاده‌اي از تبار نخل و صحنه

رفتن کوروش زارعي، جنس ديگري از حسرت را بر دل نشاند؛ حسرتِ از دست دادن تکيه‌گاهي که هنر را به ابتذال نفروخت و عقيده را به شعار آلوده نکرد.

«زارعي»؛ نجيب‌زاده‌اي از تبار نخل و صحنه

در روزگاري که مرزهاي ميان «ذوق احساسي» و «تخصص آکادميک» مخدوش مي‌شود و گاه تعهد ديني در هنر به سطحي‌نگري تعبير مي‌گردد، کوروش زارعي پديده‌اي متمايز و تماشايي بود. او پيش از هر عنواني، فرزندِ اصيلِ خاک صحنه و دانش‌آموخته هنرهاي نمايشي بود؛ مردي که صحنه را با درام مي‌شناخت. اگر به نمايش مذهبي و آييني دل بسته بود، اين دلبستگي محصول تعصبي کور يا هيجاني زودگذر نبود؛ بلکه استدلالش براي تئاتر ديني، ريشه در فهم عميقِ ساختار، اسطوره، تاريخ نمايش و قابليت‌هاي دراماتيکِ آيين‌هاي شيعي و ايراني داشت.

مرحوم زارعي هرگز خود را محدود به پايتخت و تئاتر سالن‌هاي لوکس نکرد. او با راه‌اندازي و گسترش جريان «تئاتر بچه‌هاي مسجد» و حضور مستمر در استان‌ها و مناطق محروم، هنر نمايش را به ميان مردم کوچه و بازار برد و باور داشت که تئاتر بايد در رگ‌هاي جاريِ جامعه بجوشد.

کوروش زارعي با افتخار به هويت ايراني خود مي‌باليد. او از تبار نخل‌هاي صبور و آفتاب داغ ميناب بود؛ با همان صفا و لهجه گرم جنوبي که هيچ‌گاه رنگ نباخت. براي او، حب وطن و ارادت به اهل‌بيت (ع) دو چشمه بودند که در يک رودخانه زلال به نام «عزت اين آب و خاک» جاري مي‌شدند. هدف غايي‌اش پايداري ايران و شکوه هنرمندان نجيبش بود؛ به‌ويژه در ارتباط با جوانان و نسل نويي که او پدروار دستشان را گرفت و از مساجد و شهرستان‌ها به دل صحنه‌هاي بزرگ کشاند.

زارعي نجيب و پاک‌دست زيست. هرگز زبانش به تخريب، کينه و حسادت نچرخيد. او مديري بود که کرامت انسان‌ها را بالاتر از هر صندلي و جايگاهي مي‌دانست و در اوج مسئوليت، رفيق و پناه اهل تئاتر باقي ماند.

کوروش زارعي مرد خانه و شيفته کانون گرم خانواده بود. اين تعادل
ميان حضور پرشور در اجتماع و وفاداري عاشقانه به حريم خانواده، از او مردي کامل، باوقار و اصيل ساخته بود.

امروز صحنه تئاتر ايران، خادمي صادق، استادي نجيب و فرزندي وفادار را از دست داده است؛ اما ياد آن صداي گرم، نگاه پراميد و رد پاي گام‌هاي خستگي‌ناپذيرش در تاريخ هنرهاي نمايشي اين خاک تا هميشه سبز خواهد ماند.

فقدان هنرمندي چنين شريف، اصيل و ريشه‌دار، داغي سنگين بر دل جامعه‌ي هنري کشور به‌ويژه کساني است که سال‌ها در کنارش زيسته‌اند و صداقتش را لمس کرده‌اند.

 

* محمود گبرلو

 

اطلاعاتی برای نمایش وجود ندارد.