کمبود جدي متخصصان طب سالمندي در ايران

محسن سلمان نژاد، دکتراي تخصصي (Ph.D) سالمندشناسي (ژرياتريک) و دبير فراکسيون سلامت سالمندان در مجلس يازدهم در يادداشتي به مناسب روز جهاني و هفته ملي سالمند نوشت: طب سالمندي از رشته هاي نوين علم پزشکي و حوزه تندرستي است که در دنيا و به ويژه در ايران جزو علوم نوپا و ناشناخته به شمار مي‌آيد. اين امر سبب شده تعداد متخصصين اين رشته با شرايط مطلوب فاصله قابل توجهي داشته باشد.

کمبود جدي متخصصان طب سالمندي در ايرانبر اساس استانداردهاي سازمان جهاني بهداشت و فدراسيون بين‌المللي طب سالمندي بايد به ازاي هر 10 هزار سالمند بالاي 65 سال يک متخصص طب سالمندي فعاليت کند. در کشورهاي پيشرفته مانند ژاپن و آلمان هم که در حوزه طب سالمندي به صورت تخصصي تمرکز دارند، اين استاندارد يک پزشک در ازاي 5 تا 7 هزار سالمند تعريف شده است.

با اين تفاسير بر اساس آمار موجود در حالي که حدود 12 تا 13 درصد جمعيت کشور را افراد بالاي 60 سال تشکيل مي دهند، تعداد متخصصين طب سالمندي در ايران به 100 پزشک نمي‌رسد. بخش عمده‌اي از اين عدم توازن به ناديده گرفتن نقش طب سالمندي در بهبود کيفيت زندگي سالمندان و افزايش طول عمر اين طيف جمعيتي مرتبط است.

اين در حالي است که طب سالمندي هم در حفظ سلامت افراد با خدمات کاردرماني، فيزيوتراپي، گفتار درماني و روانشناسي ويژه سالمندان، نقش ويژه‌اي دارد و هم از آسيب چند دارويي (پلي‌فارماسي) پيشگيري مي‌کند. اين پديده به معني مصرف همزمان چندين داروي مختلف توسط يک فرد است و معمولاً به علت مراجعه همزمان سالمندان به متخصصان گوناگون رخ مي‌دهد. در حالي که کبد، کليه و سيستم دفع سموم دارويي در سالمندان از حساسيت بيشتري برخوردار است و براي پيشگيري از عوارض داروها بايد اقلام دارويي مصرفي اين قشر را به 5 قلم کاهش داد.

متخصصان سالمندشناسي با شناخت همه جانبه‌اي که از ويژگي‌هاي فيزيولوژيکي و رواني سالمندان دارند، مي‌توانند مراقب‌هاي بهداشتي و درماني اين گروه سني را به صورت خاص طراحي کنند تا با نيازهايشان تناسب بيشتري داشته باشد و آنها را براي پذيرفتن نقش هاي جديد و پويا در ساختار خانواده و جامعه ياري کند.