نسخه جديد معمار تحريم‌هاي آمريکا عليه ايران

«فشار حداکثري» شعار ترامپ از ابتداي دوره دوم رياست جمهوري‌اش در مواجهه با ايران بود اما زماني‌که متوجه شد تحريم، صادرات نفت ايران را به صفر نمي‌رساند؛ زمين بازي را به تعرفه و بحران ارزي و تشکيل هسته‌هاي کودتا و در نهايت جنگ و حمله به ايران تغيير داد حالا پس از 80 روز جنگ و محاصره ايران، باز هم زمين بازي را عوض کرده است؛ زميني که در تيتر مقاله نيويورک‌تايمز که در تروث سوشال پست کرد، يعني «چگونه مي‌شود تهران را با سه حرکت درهم کوبيد»، خود را نشان مي‌دهد.

حالا طراح اصلي تحريم‌هاي به اصطلاح فلج‌کننده آمريکا، ريچارد نفيو هم به واشنگتن توصيه مي‌کند، ديگر دوران تحريم‌هاي جديد گذشته است زيرا «تقريبا همه چيز تحريم شده» حالا وقت اجراي سخت‌گيرانه و عملياتي تحريم‌هاست؛ بايد هزينه‌ها را براي تهران و شرکايش مانند چين آنقدر بالا برد که ايران از درون آسيب‌پذير شود و پکن خودش کنار بکشد.

مجموعه اقدامات اقتصادي آمريکا براي از پاي درآوردن اقتصادي ايران به يک دهه گذشته برمي‌گردد که زمينه را براي حمله نظامي به ايران فراهم کند اما حالا که حمله نظامي و محاصره دريايي جواب نداده، واشنگتن آرايش جديدي براي شکست ايران به خود گرفته است.

 پژوهشگر ارشد امنيت خاورميانه، برجو اوزجليک، هم مانند نفيو فکر مي‌کند و مي‌گويد،سيستمي که پس از جنگ مستحکم‌تر به نظر مي‌رسد اما در واقع توانايي کمتري براي جذب شوک‌هاي داخلي بدون شکستن دارد.

اما گزارش‌هاي محرمانه سازمان اطلاعات مرکزي آمريکا (سيا) که واشنگتن پست منتشره کرده است، نشان مي‌دهد که آن بحران شديد اقتصادي که دولت ترامپ روي آن حساب کرده است به اين زودي‌ها محقق نمي‌شود چراکه ايران باوجود محاصره دريايي آمريکا، قادر است پيامدهاي محاصره را براي سه تا چهار ماه آينده تحمل کند.

تحليلگران انديشکده‌هاي داخلي ايران، مهم‌ترين محورهاي مقابله با فشارهاي اقتصادي را تغيير آرايش اقتصادي کشور به آرايش اقتصاد جنگي مي‌دانند؛ آرايشي که با بر پايه اتکا به توان داخلي و راه‌اندازي موتورهاي رشد اقتصادي، تطبيق نقشه ارزي و تجاري کشور و همچنين توسعه سياست همکاري با همسايگان به‌ويژه محور شرق باشد.