روايت «گاردين» از يک کودتاي نرم فرهنگي در آمريکا

گاردين در گزارش خود مي نويسد:

«آمريکا به تازگي شاهد دو تحول مهم بوده که در نوع خود واقعيت‌هاي معناداري را افشا مي کنند. از يک سو، ملانيا ترامپ يک مستند پرزرق و برق به نام «ملانيا» منتشر کرده که در آن به روايت بازگشتش به کاخ سفيد پرداخته شده است. آمازون براي خريد حق پخش اين مستند از ديگر رقبا پيشي گرفته و در مجموع 75 ميليون دلار (معادل 54 ميليون پوند) هزينه کرده است. البته فروش بليت هاي اين مستند در سينماها نشان از آن دارد که آمازون تا اينجاي کار با يک شکست بزرگ تجاري رو به رو است.

در سوي ديگر، «واشنگتن‌پست» قصد دارد تا اوايل اين ماه، حدود 200 فرصت شغلي خود را که عمدتا شامل کارکنان خارجي و بخشي از تيم تحريريه‌ اش مي شود، حذف کند. هر دو مورد ذکر شده يعني مستندِ ملانيا و واشنگتن‌پست، از سوي جف بزوس پشتيباني مي‌شوند. دو تصميم او، يکي براي سرمايه‌گذاري در پروپاگانداي دولتي و ديگري براي کاهش نقش رسانه‌هاي مستقل که وظيفه نظارت بر قدرت را بر عهده دارند، بسيار گوياست و به روشني نشان مي‌دهد که چگونه سرمايه و ديکتاتوري در حال هم‌پيوند‌شدن هستند تا تصميم بگيرند که مخاطبان چه چيزي مي‌بينند و چه چيزي بخوانند.

مشکل اينجاست که در ديگر رسانه‌هاي مهم ايالات متحده آمريکا نيز وضعيتي مشابه در حال شکل‌گيري است. در ماه ژوئيه سال گذشته، لري اليسون، ميلياردر حوزه فناوري و متحد ترامپ، به همراه پسرش ديويد، مديريت پارامونت، که نظارت بر CBS News را بر عهده دارد، به دست گرفتند. بعد از اين تغييرات، بري ويس، ستون‌نويس سابق نيويورک تايمز، به مديريت CBS News منصوب شد. او سعي دارد تا مواضع حامي ترامپ را بيشتر انعکاس دهد و البته که انتظار مي رود تا تيم تحريريه رسانه مذکور را هم کاهش دهد.

آنچه واضح است، CBS News  زين پس بيش از آنکه واقعيات را انعکاس دهد، به دنبال هيجانات حامي ترامپ و حزب جمهوريخواه خواهد رفت. گزارش‌هاي خبري نبايد به اهداف حزبي تبديل شوند يا براي توليد تفسير و تحليل فداي حقيقت شوند. اما بيش از هر چيز ديگر، اين تغييرات نشانه‌اي از رسانه‌هاي تحت مالکيت جناح راست است که ديگر به دنبال گزارش دادن در مورد واقعيت‌هاي جهان به شکل بي‌طرفانه نيستند، بلکه مي‌خواهند دنيايي بسازند که مطابق با تمايلات و آرزوهاي آنها باشد.

از اين به بعد بايد انتظار داشته باشيم که واقعيت در آمريکا، در هاله اي عميق از دروغ و فريب لاپوشاني شود. اکنون سياست در آمريکا به يک نمايش تبديل شده است که در آن افراد بايد مشخص کنند که دوست و دشمن کيست.

اين روند با تحريک و برانگيختن ترس، احساسات عمومي را هدف قرار مي‌دهد. و در اين ميان، رسانه‌ها مسئوليت دارند که اين احساسات را تقويت کنند و برانگيزند. اين در حالي است که ساختارهاي واقعي قدرت همچنان دست‌نخورده باقي مي‌مانند. اين همان چيزي است که والتر بنيامين از آن به «زيبايي‌شناسي سياست» در دوران فاشيسم ياد کرده است.

در دنياي رسانه‌هاي تحت سلطه ميلياردرهاي حوزه فناوري، تصميمات بر اساس همين ذائقه‌هاي فاشيستي اتخاذ مي‌شود. چه نيازي به پوشش اخبار خارجي است، وقتي که دنيا به عنوان جايي پر از دشمنان و افرادي که بايد يا طرد شوند يا تحت کنترل درآيند، ديده مي‌شود؟

آمريکا اکنون با يک کودتاي نرم فرهنگي مواجه است. ميلياردرهايي که قدرت و ثروت فراواني کسب کرده‌اند و اين ميزان از قدرت براي يک دموکراسي مضر است، اکنون مالک رسانه‌ها هستند. کساني که براي آنها کار مي‌کنند، صرفا سعي در جلب توجه اين ميلياردرها دارند. در چنين وضعيتي، روزنامه نگاري و انعکاس حقيقت به يک امر به شدت سخت تبديل مي شود.

نگراني جدي اين است که اکنون سرمايه داران و ترامپيست ها با يکديگر متحد شده اند و سعي دارند تصويري منحرف و غلط از رسانه را نزد افکار عمومي جهان ارائه کنند. آن ها مي خواهند چيزهايي را به خورد افکار عمومي بدهند که واقعيت ندارند بلکه زاييده ذهن و منافع خودشان است.»