توسل به معصومين(ع) در آيات قرآن کريم

«يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسيلَهَ[مائده/35] اي مؤمنان! تقواي الهي پيشه کنيد و با وسيله، به خدا متوسل شويد.»

اين آيه شريفه عموميت دارد و هر دو وسيله (اعمال صالح و ذات پيامبر اکرم) را در بر مي‌گيرد. از اين رو منحصر دانستن آيه در اعمال صالح، مخالف ظاهر آيه است، به‌ويژه که «الوسيله» با الف و لام است، و مفرد نکره با ألف و لام بر عموم دلالت دارد و هيچ دليلي بر تخصيص آيه وجود ندارد.

اگر وسيله، فقط اعمال صالح باشد مضمون آيه تکراري است؛ زيرا اعمال صالح همان تقوا است و مراعات تقوا در اول آيه ذکر شده است؛ بنابراين سخن کساني‌که مي‌گويند مقصود از وسيله فقط اعمال صالح است، ناتمام مي‌باشد.

از آن‌چه بيان شد باطل بودن سخن ابن تيميه از پايه‌گذاران فرقه وهابيت و الباني از نويسندگان معاصر اين فرقه، روشن مي‌شود که درباره آيه مذکور مي‌گويند: اين آيه فقط اعمال صالح را شامل مي‌شود.[1]

اما آيات ديگري هم  در اين زمينه وجود دارد:

در قرآن کريم بيان شده است، فرزندان حضرت يعقوب پس از اعتراف به گناهي که نسبت به حضرت يوسف انجام دادند، نزد پدر آمدند و از او خواستند برايشان آمرزش بخواهد:

«قالُوا يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا کُنَّا خاطِئينَ * قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَکُمْ رَبِّي.[يوسف/97] اي پدر! براي گناهان ما آمرزش بخواه، که ما از گناهکاران هستيم (يعقوب) گفت: به‎زودي براي شما از پروردگارم آمرزش مي‌خواهم.»

«وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيماً.[نساء/64] اگر آناني که به خودشان ظلم کردند، نزد تو آمدند، سپس درخواست آمرزش نمودند و پس از آن رسول براي آنان در پيشگاه خدا طلب مغفرت نمود، خداوند را توبه‌پذير و مهربان خواهيد يافت.»

اين آيات به روشني، دلالت بر توسل و وسيله قرار دادن پيامبران الهي دارد.

[1]. التوسل انواع و احکامه، آلباني،ص14.