توافقي «برد-برد-برد-برد»

روزنامه چيني گلوبال تايمز در يادداشتي درباره توافق ايران و عربستان سعودي براي ازسرگيري روابط ديپلماتيک نوشت: توافق اخير ايران و عربستان سعودي بيشتر ناظران را سخت شگفت‌زده کرده است اما اعلام آن و شرح جزئياتش از سوي پکن شگفتي بزرگ‌تري بوده است.

گلوبال تايمز در ادامه نوشت: ازسرگيري روابط ميان ايران و عربستان سعودي با ميانجيگري چين گواه ديگري براي جهان شد که تک قطبي بودن ديگري وجود ندارد و ما همين حالا هم، عملا در جهاني چندقطبي به سر مي‌بريم.

همچنين در اين گزارش آمده است: خاورميانه و جهان نه تنها ديگر در نظامي پسا آمريکايي نيستند، بلکه در نظامي پسا غربي به سر مي‌برند. عرصه سياسيِ منطقه‌اي و جهاني که به سرعت در حال تغيير است، به طور فزاينده‌اي با آن‌چه طي دو قرن اخير بوده است، تفاوت دارد. تک‌تک ملل منطقه با سرعت در حال ايجاد ظرفيت براي حفاظت از استقلال خود بوده و مطابق منافع ملي‌شان عمل مي‌کنند.

اين يادداشت در ادامه مطرح مي‌کند: عربستان سعودي پيام روشني به جهان فرستاده است که با جديت به دنبال ايجاد تنوع در شراکت‌هاي راهبردي خود بوده و در حال برقراري روابط با جهان بر اساس اهداف ملي و منطقه‌اي خود است. ايران نشان داده است که نمي‌توان آن را به انزوا کشاند و مي‌تواند براي ايجاد تفاهم مياد خود و همسايگانش جهت پرداختن به چالش‌هاي منطقه‌اي انعطاف و آمادگي نشان دهد.

اين روزنامه مي‌افزايد: آمادگي عربستان سعودي و ايران براي رفتن به پايتخت چين و اعلام آمادگي در آن‌جا براي ازسرگيري روابط،‌ پيامي نه‌تنها براي منطقه، بلکه براي جهان است که هيچ کشور يا گروهي از کشورهاي متحد به خاورميانه و امور جهاني سلطه ندارند. علاوه بر اين، اين امر نشان مي‌دهد که چين، قدرتي که دوباره ظهور کرده است، مي‌تواند کمک زيادي به صلح و ثبات جهاني کند. کمک چين به ثبات جهاني نه‌تنها از طريق ابتکارات چين مانند طرح امنيت جهاني که اخيرا توضيحات بيشتري درباره آن داده آشکارتر مي‌شود، بلکه از طريق تلاش‌هاي واقعي‌اش که نمونه بارز آن توافق ايران و عربستان است، نمود مي‌يابد.

گلوبال تايمز همچنين نوشت: اعلام اين توافق از سوي پکن به طور رسمي و آشکارا دکترين کارتر در دهه هشتاد ميلادي را نقض مي‌کند که منطقه خليج فارس را قلمرو انحصاري نفوذ آمريکا به حساب مي‌آورد. اين دکترين اساسا از بين رفته است و فرجام آن در اثر پيامدهاي طبيعي تغييرات سريع نظم منطقه‌اي و  جهاني رقم خورده است. همچنين نتيجه اشتياق بازيگران منطقه‌اي براي به ميدان آوردن قدرت‌هاي جهاني داراي اهميت و نفوذ سياسي در ميان تمامي طرفين به منظور فعاليت به عنوان تضمين‌کنندگان موثر ثبات منطقه‌اي است.

به نوشته گلوبال تايمز، «اين توافقي برد-برد-برد-برد است. بردي براي عربستان است، چراکه چشم‌انداز 2030 را دارد که هدف آن دگرگورني اقتصادي و تبديل کردن آن به يکي از ده کشور برتر جهان است. سعودي‌ها ابتکارات منطقه‌اي زيادي را مانند ابتکار سبز سعودي معرفي کرده‌اند که اجراي موثر آن بدون ثبات و همکاري منطقه‌اي ممکن نيست.»

در ادامه آمده است: بردي براي ايران است، چراکه از مزاياي عادي‌سازي روابط با عرب‌ها و پايان دادن به انزواي منطقه‌اي و جهاني‌اش بهره‌مند خواهد شد. اين توافق موجب بهبود وضعيت اقتصادي و تجاري آن در موقعيتي خواهد شد که آمريکا و اسراييل آشکارا آن را تهديد به به‌کارگيري قواي نظامي مي‌کنند. علاوه بر اين، اين توافق روي ايده «ناتوي خاورميانه» خط بطلان کشيده است که توسط آمريکا و اسراييل معرفي شده بود و هدف آن ايجاد نوعي هم‌بستگي خصومت‌آميز ضدايراني ميان کشورهاي عربي و شايد حمله مشترک به ايران بود. ايران حالا مي‌داند که ميان عرب‌ها هم‌بستگي نظامي بيشتري عليه آن ايجاد نخواهد شد. علاوه بر اين، چين به عنوان ضامن توافق ايران و عربستان سعودي مسئوليتي اخلاقي خواهد داشت تا براي جلوگيري از چنين رخ‌دادي کارکند.

اين روزنامه مي‌افزايد: اين توافق بردي براي خاورميانه نيز به حساب مي‌آيد. به اين دليل که موجب تسريع روند تنش‌زدايي و سرانجام حل‌وفصل مسائل موجود در يمن،‌ سوريه، عراق و لبنان خواهد شد. اين توافق در عوض به منطقه اجازه خواهد داد که فضاي درست جهت پيوستگي اقتصادي پيشرفت براي آن ايجاد شود. توافق تهران-رياض، همچنين موجب  اعتمادسازي ميان بازيگران اصلي منطقه مي‌شود و آن‌ها را قادر مي‌سازد در زمينه چشم‌اندازها و اهدافشان براي منطقه در سطح بالاتري به اتحاد برسند و به‌ آن‌ها در افزايش رشد منطقه‌اي کمک مي‌کند. اين توافق، به ويژه پس از بيش از 20 سال جنگ و مناقشه، مسير به کار گرفتن ظرفيت‌ها و رسيدن به شکوفايي را براي تمامي ملل منطقه هموار مي‌سازد. طبق اين توافق اعلام شده،‌ معلوم است که تصميم‌گيرندگان عربستان سعودي و ايران متقاعد شده‌اند که براي رونق و شکوفايي منطقه‌شان، ابتدا بايد مسائل حل‌نشده در سراسر منطقه را حل‌وفصل کنند.

گلوبال تايمز همچنين اشاره کرد: اين توافق براي چين هم يک برد محسوب مي‌شود،‌ چرا که در نهايت موجب ايجاد ثبات در منطقه مي‌شود که درصد قابل توجهي از انرژي‌اش از آن وارد مي‌شود. عربستان سعودي بزرگ‌ترين صادرکننده نفت به چين است؛ پنج کشور از شش کشور عربي حاشيه خليج فارس معمولا در بين تامين‌کنندگان اصلي نفت و گاز چين هستند.