اضافه وزن مغز شما را زودتر پير مي‌کند

برخي تغييرات در حافظه و تفکر با افزايش سن طبيعي است. افراد ممکن است براي به خاطرآوردن نام‌ها، پردازش اطلاعات يا تمرکزکردن به زمان بيشتري نياز داشته باشند. در افراد سالم، اين تغييرات معمولاً به آرامي اتفاق مي‌افتد.

اما پژوهش جديد دانشگاه جورجيا نشان مي‌دهد که افزايش شاخص توده بدني (BMI) با کاهش سريع‌تر حافظه، توانايي کلي شناختي و عملکرد اجرايي (مهارت‌هاي برنامه‌ريزي، سازماندهي و انجام کارهاي روزمره) مرتبط است.

نگاهي بلندمدت به سلامت مغز

پژوهشگران داده‌هاي يک مطالعه ملي را که بيش از 8 هزار و 200 بزرگسال بالاي 50 سال را به مدت 24 سال پيگيري کرده بود، تحليل کردند. آن‌ها دريافتند هر يک واحد افزايش در شاخص توده بدني با کاهش سريع‌تر سلامت مغز مرتبط است.

مديريت وزن در جلوگيري از کاهش توانايي‌هاي شناختي مؤثر است

دکتر سوهانگ سونگ (Suhang Song)، نويسنده اصلي پژوهش و استاد دانشگاه جورجيا، مي‌گويد: دريافتيم اگر افراد وزن خود را مديريت کنند، مي‌توانند سرعت کاهش توانايي‌هاي شناختي را در عرض فقط دو سال به طور چشمگيري کاهش دهند؛ اين موضوع شاخص توده بدني را به يکي از ساده‌ترين عوامل تغييرپذير، در زمينه سالمندي سالم تبديل مي‌کند.

ارتباط بين شاخص توده بدني و کاهش توانايي‌هاي شناختي در سال هشتم مطالعه قوي‌تر بود. اين ارتباط به‌ويژه در ميان بزرگسالان بالاي 65 سال مشهود بود.

چرا اضافه وزن به مغز آسيب مي‌زند؟

چاقي (که به عنوان BMI بالاي 30 تعريف مي‌شود) با کاهش سلامت مغز مرتبط است. به گفته پژوهشگران، دلايل دقيق آن هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما احتمالاً عوامل زير نقش دارند:

التهاب در بدن؛

کاهش جريان خون به مغز؛

مقاومت به انسولين (اختلال در نحوه استفاده سلول‌ها از قند).

اين تغييرات مي‌توانند خطر ابتلا به اختلالات شناختي، آلزايمر و زوال عقل را افزايش دهند.

تعريف گسترده‌تر چاقي

برخي پژوهشگران معتقدند چاقي بايد با معيارهاي گسترده‌تري مانند اندازه دور کمر و شرايط سلامتي مرتبط با وزن تعريف شود. بر اساس اين تعريف گسترده‌تر، 75 درصد آمريکايي‌ها چاق محسوب مي‌شوند.

در همين حال، بيش از 7 ميليون نفر در آمريکا با زوال عقل (دمانس) زندگي مي‌کنند. پژوهشگران مي‌گويند انتظار مي‌رود اين رقم تا سال 2050 ميلادي دو برابر شود.

هشدار پژوهشگران

دکتر سونگ مي‌گويد: هيچ درماني براي زوال عقل وجود ندارد. به همين دليل است که شناسايي و رسيدگي به هر عامل خطري که بتوانيم آن را تغيير دهيم، براي پيشگيري از اين بيماري حياتي است.